Thursday, January 31, 2008

Poema, Rosalía de Castro

Cando penso que te fuches,
negra sombra que m'asombras,
ô pé d'os meus cabezales
tornas facéndome mofa.

Cando maxino qu'ês ida,
n'o mesmo sol te m'amostras,
y eres a estrela que brila,
y eres o vento que zoa.

Si cantan, ês ti que cantas;
si choran, ês ti que choras,
y ês o marmurio d'o rio,
y ês a noite y es aurora.

En todo estás e ti ês todo,
pra min y en min mesma moras,
nin m'abandonarás nunca,
sombra que sempre m'asombras.

0 Comments:

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home